martlmadidebloba.ge
 
     
 
თავფურცელი
მრწამსი
განმარტება
ცხოვრება
მოღვაწეობა
ცოდვები
საცდურები
გარდაცვალება
პატერიკები
წმინდანები
ისტორია
დღესასწაულები
გალერეა
კონტაქტი
საინტერესო გამოცემები
გემი - ეკლესიის სიმბოლო
     
 

ანბანური საძიებელი

აბორტი
აზრები
ათი მცნების განმარტება
ათონის ისტორია
ამპარტავნება
ანბანი
ანბანური პატერიკი
ანგელოზები
ასტროლოგია
აღზრდა
აღსარება
ბედნიერება
ბოლო ჟამი
განკითხვა
განსაცდელი
გინება
დიალოღონი
ეკლესია
ეკლესიის ისტორია
ეკლესიური ცხოვრება
ეკუმენიზმი
ესქატოლოგია
ვერცხლისმოყვარება
ვნებები
ზიარება
თავისუფლება
თანამედროვე მაგია
თანამედროვე ცოდვები
იესოს ლოცვა
ინდუიზმი
ინკვიზიცია
ინტერნეტ-დამოკიდებულება
იოგა
იულიუსის კალენდარი
ლიმონარი
ლიტურგია
ლოცვა
მარხვა
მეგობრობა
მეზვერე და ფარისეველი
მისტიკა
მიტევება
მკითხაობა
მოდა, შემკობა
მონაზვნობა
მოძღვარი
მოძღვრობა
მოწყალება
მსხვერპლი
მცნებები
მწვალებლობა
ნათლისღების საიდუმლო
ნარკომანია
ოკულტიზმი
რეინკარნაცია
რელიგიები
როკ-მუსიკა
რწმენა
საზვერეები
საიქიოდან დაბრუნებულები
სამსჯავრო
სამღვდელოება
სარწმუნოება
საუკუნო ხვედრი
სიბრძნე
სიზმარი
სიკეთე
სიკვდილი
სიმდაბლე
სინანული
სინდისი
სინკრეტიზმი
სიყვარული
სიცრუე
სიძვის ცოდვა
სნეულება
სულიერი ომი
ტელევიზორი
ტერმინები
უბიწოება
„უცხოპლანეტელები“
ფერეიდანში გადასახლება
ქრისტიანები
ღვთის შიში
ღვინო
ყრმების განსაცდელები
შური
ჩვევები
ცეცხლი
ცოდვა
ცოდვები
ცოდვის ხედვა
წერილი ათონიდან
ხათხა-იოგა
ხიბლი
ხუცური
ჯოჯოხეთური ექსპერიმენტი
 
წმ. აბო თბილელი
წმ. არსენ კაბადოკიელი
წმ. კოლაელი ყრმები
წმ მარკოზ ეფესელი
წმ. მაქსიმე აღმსარებელი
წმ ნექტარიოს ეგინელი
წმ. ნინო
წმ. სვინკლიტიკია
 
ხარება
ბზობა
დიდი პარასკევი
აღდგომა
ამაღლება
სულთმოფენობა
ღვთისმშობლის შობა
ჯვართამაღლება
ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანება
შობა უფლისა
ნათლისღება
მიგებება
ფერისცვალება
მიძინება
პეტრე-პავლობა
იოანე ნათლისმცემელის თავისკვეთა
სვეტიცხოვლობა
გიორგობა
მთავარანგელოზთა კრება
ნიკოლოზობა
ნინოობა
 
ათონის მთა
ატენის სიონი
ბეთანია
ვარძია
იშხანი
კაბადოკია
ოშკი
საფარა
სვანური ხატები
ყინწვისი
შიომღვიმე
ხანძთა
ხახული
 

 

 

კანდელი

 

 

მამათა სწავლებები სიკვდილის შესახებ

 

 [ქრისტიანებს] ყოველდღიურად თვალწინ უნდა ჰქონდეთ სიკვდილი და იმაზე უნდა ზრუნავდნენ, თუ როგორ დატოვებენ სხეულს და როგორ გაივლიან წყვდიადის მთავრობათა შორის, რომელნიც ჰაერში დაგვხვდებიან.

წმიდა ისაია განდეგილი (სიტყვა 5,22)

 

ვინც ფიქრობს, რომ სიკვდილი ახლოსაა, ის ადვილად მოთოკავს ვნებებს; ხოლო ვისაც ხანგრძლივი სიცოხლის იმედი აქვს, ის მრავალ ცოდვაში ეფლობა.   

ღირსი აბბა ისაია

 

ადამიანებს სურთ დიდხანს სიცოცხლე; შენ, ქრისტიანო, ნეტარი სიკვდილი ისურვე!

წმ. ტიხონ ზადონელი

 

 

მუდმივად იქონიე სიკვდილის ხსოვნა, რადგან ის სიმდაბლის მიზეზია.

წმ. სვიმეონ ახალი ღვთისმეტყველი

 

 

როდესაც სული სხეულს დატოვებს, ამბობდა იგი [წმ. სვიმეონ მესვეტე], და დაიწყებს ზეცისკენ აღსვლას, მას ეშმაკთა გუნდები შემოხვდებიან და მრავალ დაბრკოლებას შეუქმნიან, განსჯას დაუწყებენ... როდესაც სული მიწიდან ზეცისკენ მიემართება, თვით წმიდა ანგელოზებსაც არ ძალუძთ მისი დახმარება; მას ეხმარება მხოლოდ მისი სინანული და კეთილი საქმეები, ყველაზე მეტად კი – მოწყალება (იგულისხმება სიცოცხლეში აღსრულებული სინანული და კეთილი საქმეები – მთარგმნ. შენ.).

წმიდა იოანე მოწყალე, ალექსანდრიის პატრიარქი

 

 

გამოუთქმელია იმ სულის ნეტარება, რომელიც შორდება თავის სხეულს მას შემდეგ, რაც წინასწარ ეუწყა თავისი ცხონების შესახებ. ის განიძარცვავს სხეულს, როგორც სამოსელს, მტკიცე რწმენით, რომ მიიღებს იმას, რაც უკვე მიიღო წინდობით. მწუხარების გარეშე ტოვებს სხეულს, მშვიდად გამოდის მისგან და მიემართება ზეციდან მასთან წარმოგზავნილი ნათელი და მშვიდი ანგელოზისკენ. ამ ანგელოზის თანხლებით ის წინააღმდეგობის გარეშე გაივლის საჰაერო სივრცეს, ისე რომ მზაკვარი სულები ოდნავაც ვერ შეაშფოთებენ; სიხარულითა და სილაღით ამაღლდება, ღმერთს მადლობით უღაღადებს, და ბოლოს თავის შემოქმედს თაყვანის საცემად მიეახლება. იქ წარმოითქმის მის შესახებ განჩინება, რომელიც ბრძანებს – მიიყვანონ იგი იმათთან, ვინც მისი თანასწორია სათნოებით, რათა მათთან ერთად იმყოფებოდეს საყოველთაო აღდგომამდე.

 

.  .  .

 

მუდმივად ემზადე აღსასრულისთვის, განაგდებდე ყოველგვარ შიშს; ემზადე, რომ შეძლო საჰაერო სივრცის გავლა, რომ გაექცე ბოროტ სულებს, შეხვიდე თამამად და უშიშრად ზეციურ სფეროებში, შეერთო ანგელოზთა დასებს, შეემატო ყველა რჩეულისა და მართლისგან შემდგარ გუნდს, იხილო ღმერთი, რამდენადაც მისაწვდომია ეს ხილვა.

ღირსი თეოგნოსტი

 

 

ვოლოგდის მიმდებარედ არის დიდი სოფელი, კუბენსკოე, სადაც რამოდენიმე სამრევლო ტაძარია. ერთ-ერთი ტაძრის მღვდელი დასნეულდა და აღსასრულს რომ მიუახლოვდა, თავისი სარეცელის გარშემო დემონები დაინახა, რომლებიც მისი სულის წასაყვანად და ჯოჯოხეთში ჩასაგდებად ემზადებოდნენ. ამ დროს სამი ანგელოზი გამოჩნდა. ერთი მათგანი სარეცელთან დადგა და დაიწყო დავა მღვდლის სულის გამო საშინელ დემონთან, რომელსაც გახსნილი წიგნი ეჭირა; ამ წიგნში მღვდლის ყველა ცოდვა იყო ჩაწერილი. ამ დროს მოვიდა სხვა მღვდელი, რომ ძმა იმქვეყნად გაეცილებინა. დაიწყო აღსარება; სნეულს შეშინებული მზერა წიგნზე ჰქონდა მიპყრობილი და თავგანწირვით წარმოთქვამდა თავის ცოდვებს, თითქოს განაგდებდა საკუთარი თავიდან, – და რას ხედავს? ხედავს ცხადად, რომ როგორც კი წარმოთქვამს რომელიმე ცოდვას, ეს ცოდვა იმ წიგნში ქრება და ჩანაწერის ნაცვლად ცარიელი ადგილი რჩება. ამგვარად, აღსარებით მან ყველა ცოდვა აღხოცა საეშმაკო წიგნიდან და განიკურნა კიდეც. ცხოვრების დარჩენილი დღეები მღვდელმა სინანულში გაატარა და ახლობლებს, მათი სარგებლობისთვის, უყვებოდა ხილვის შესახებ, რომელიც სასწაულებრივი განკურნებით აღიბეჭდა.

წმ. ეგნატე ბრიანჩანინოვი, ტ. 3,

"Слово о смерти", გვ. 143-156

 

 

ადამიანს სიკვდილი უხილავად დასდევს. იქ დაეწევა, სადაც სრულიად არ მოელის; მაშინ დაეწევა, როცა არ ელოდება; ისე დაეწევა, არასოდეს რომ არ უფიქრია. ყოველთვის ისეთი იყავი, როგორიც აღსასრულის ჟამს გინდა იყო. იფიქრე ამაზე, იფხიზლე და არ მოგინდება არც პატივი, არც დიდება, არც სიმდიდრე, არც წუთისოფლის რაიმე უპირატესობა და სიამოვნება. იფიქრე, რომ დღეს ან ხვალ მოკვდები, მაშინ ყოველი ამაოება გაქრება შენი გულიდან. რად უნდა პატივი, დიდება, სიმდიდრე და უპირატესობა მომაკვდავს! შესთავაზე მეფობა, ოქროს მთები – არავითარ ყურადღებას არ მიაქცევს ამ შეთავაზებას. ერთი აზრი აქვს, ერთი ზრუნვა: როგორმე ცხონებისა და ნეტარების იმედით წავიდეს ამ ქვეყნიდან. ამიერიდან შენც ამგვარი განწყობა მოიხვეჭე: შენი სიცოცხლის ყოველი დღე უკანასკნელად მიიჩნიე, ელოდე, რომ მოგიწოდებს უფალი შენი. ამგვარი განწყობით წუთისოფელში აღარაფერი მოგეჩვენება მიმზიდველად, და თუკი მუდმივად ამ სადარაჯოზე იდგები და იფხიზლებ, მშვიდობიანად შეხვდები სიკვდილს.

 წმ. ეგნატე ბრიანჩანინოვი, "Отечник", გვ. 364

 

 

მცირე და შეურაცხია ჭეშმარიტ ქრისტიანთა სიტყვიერი სამწყსო; ამასოფლის ამპარტავან ძეთაგან ის უგულებელყოფილი და დევნილია, მაგრამ უფალი ამცნებს მას, არ მოუძლურდეს მწუხარებებში და არ შეუშინდეს მათ; ამცნებს, არ მიაქციოს ყურადღება ამ მწუხარებებს, მთელი გულისყური ცათა სასუფეველს მიაპყროს, რომელიც მამა ღმერთის სათნო-ჩენითაა აღთქმული. ის გვამცნებს, მიწიერი ქონება მოწყალების საშუალებით ზეციურ ქონებად ვაქციოთ, რომ თვით კაცის ქონება, რომელიც ზეცაში ინახება, იზიდავდეს მას ზეცისკენ. უფალი ბრძანებს, ისე მოვაწყოთ ჩვენი გარემოებები და ისე ვიცხოვროთ, რომ მუდმივად მზად ვიყოთ სიკვდილისათვის. ის მიწიერ ცხოვრებას ღამედ მოიხსენიებს და გვაუწყებს, რომ უცნობია, ამ ღამის რომელ ჟამზე მოვა სიკვდილი: ბავშვობაში თუ ყრმობაში, ზრდასრულობის ჟამს თუ მოხუცებულობაში. უფალი ემუქრება მოულოდნელი სიკვდილით იმას, ვინც სიკვდილს შორეულად მიიჩნევს და თავს უფლებას აძლევს, მიწიერი ცხოვრება და ღვთის ნიჭები ბოროტად გამოიყენოს.

... მიწიერი საზრუნავები გონებას განუწყვეტლივ მიწისკენ ეწევიან, წარმავალსა და ხრწნადს აყვარებენ, მარადიულის ხსოვნას სტაცებენ. ამან ქრისტიანი ურვაში არ უნდა ჩააგდოს. თუკი მას მუდმივად მარადიულზე და სულიერზე ფიქრი არ ძალუძს, ის მაინც შეუძლია, რომ ხშირად მიაპყროს მას გონება, დროულად ემზადოს სიკვდილისათვის. უნდა ვემზადოთ მისთვის იმით, რომ თავი დავიცვათ ყოველი საქმის, სიტყვისა და აზრისგან, რომლებიც ქრისტეს მცნებებით აკრძალულია. უნდა ვემზადოთ საკუთარი ცოდვების ყოველდღიური ან, შეძლებისდაგვარად, ხშირი აღსარებით, როგორც სულიერი მამის წინაშე, ასევე სულის სიღრმეში ერთადერთი გულთმეცნიერის – ღმერთის წინაშე. სიკვდილისათვის უნდა ვემზადოთ საჭმელ-სასმელისგან თავშეკავებით, თავშეკავებით უქმისმეტყველებისგან, ხუმრობისგან, სიცილისგან, გაფანტულობისგან, გართობებისა და თამაშებისგან, თავშეკავებით ფუფუნებისგან, რომელსაც ამასოფლის ცუდმედიდობა ითხოვს, და ყველა ზედმეტობისგან, რომლებიც სიკვდილზე ფიქრს გონებისგან განაშორებენ და მომხიბლავად წარმოადგენენ მიწიერ ცხოვრებას დაუსრულებლად. უნდა ვემზადოთ შემუსვრილი და დამდაბლებული გულით აღვლენილი ლოცვებით, ცრემლით, სულთქმით, ტირილით; უნდა ვემზადოთ მოწყალების უხვად გაცემით, წყენის მიტევებით, მტრების სიყვარულითა და კეთილისყოფით, ყველა მიწიერი მწუხარებისა და განსაცდელის მოთმენით...

წმ. ეგნატე ბრიანჩანინოვი, ტ. 3, გვ. 172-173

 

 

ჩვენი სიკვდილის ჟამიც მოიწევა, მოვა იგი და ვერსად გავექცევით. ოჰ, ნეტავ ამასოფლისა და ჰაერის მთავარმა, რომელიც მაშინ უნდა შეგვხვდეს, ჩვენში მხოლოდ უმნიშვნელო ცოდვები ჰპოვოს და ვერ შეძლოს ჩვენი სამართლიანი მხილება.

წმიდა ისიხი იერუსალიმელი (სიტყვა 17)

 

 

საჭიროა კარგად დავფიქრდეთ ხოლმე იმაზე, თუ რა საშინელი იქნება ჩვენთვის სიკვდილის ჟამი, როგორ შეძრწუნდება სული, როგორ გაიხსენებს თავის ყველა უკეთურებას, როგორ დაავიწყდება განვლილი ბედნიერება, როგორი შიში დაეცემა მსაჯულისა. მაშინ ბოროტი სულები მომაკვდავის საქმეებს განჩხრეკენ, წარმოადგენენ ყველა ცოდვას, რომელზეც მას უბიძგებდნენ, რომ თავიანთი თანამონაწილე სული ტანჯვისკენ მიმავალი გზით წაეყვანათ. მაგრამ მხოლოდ ცოდვილ სულზე რატომ ვსაუბრობ, როდესაც ბოროტი სულები რჩეულთაც ეცხადებიან სიკვდილის ჟამს და მათშიც ეძიებენ სათავისოს? კაცთა შორის მხოლოდ ერთი იყო, ვინც თავისი ვნების წინ უშიშრად სთქვა: "არღარა მრავალსა ვიტყოდი თქუენ თანა, რამეთუ მოვალს მთავარი იგი ამის სოფლისაჲ და ჩემ თანა ჰპოვოს არარაჲ" (იოან. 14,30).

წმიდა გრიგოლი დიოლოღოსი (სიტყვა სახარებაზე, 39. ლუკა 19,42-47; ეპისკოპოსი ეგნატე, ტ. 3. გვ. 278).

 

 

არა ჰხედავთა დღესა მას სიკუდილისასა ვითარ შეაიწრებენ და შეაშფოთებენ სულსა ცოდვანი? ხოლო მწარესა მას ჟამსა შინა მოვიდის ხსენებაჲ კეთილთა საქმეთაჲ და ნუგეშინის-სცის შეშფოთებულსა მას სულსა, ვითარცა რაჲ ღელვაგუემულსა ეწიის მყუდროებაჲ შუენიერი. უკუეთუ არა გუაქუნდენ საქმენი კეთილნი, ჰოჲ შიში იგი, რომელი მაშინ გუეწიოს ჩუენ. რამეთუ, დაღაცათუ აწ არა ვიხსენებთ შიშსა მას, მაშინ მოწევნადსა, არამედ უეჭუელად მოწევნად არს და თანაწარსლვაჲ არა ეგების. ამისთვისცა მრავალნი ჟამსა მას ხილვათა საშინელთა ხედვენ და პირთა შესაძრწუნებელთა, რომელნი არაოდეს ეხილნიან, ვიდრეღა შიშისა მისგან და ზარისა შეშფოთნიან და საშინელად მიმოიხედვიდიან, რაჟამს სული გუამსა შინა იმალვინ და განსლვად არა ჰნებავნ ხორცთაგან, და ხილვასა მას მოსრულთა ანგელოზთასა ვერ თავს-იდებს. რამეთუ ვიხილნით თუ კაცნი მრისხანენი და მახვილ-წუდილნი, შევშინდით; ვითარ არამცა შევშინდით და შევძრწუნდით, ოდეს ვიხილნეთ ანგელოზნი ძალითა სასტიკითა მოსრულნი ჩუენ ზედა, რაჟამს-იგი განიყვანებოდის სული ჩუენი იძულებით ჩუენგან და გოდებდეს ფრიად, უსარგებლოდ და ცუდად, ვითარცა-იგი მდიდარსა მას შეემთხვია? აწ უკუე, საყუარელნო, ამას ყოველსა ვიწურთიდეთ და შიში ჟამისაჲ მის მარადის ჩუენ თანა იყავნ, რაჲთა არა უცნაურად გუეწიოს და ფრიად ვინანდეთ სინანულსა მას უსარგებლოსა.

ხოლო მარადის თუ შიში იგი გულთა ჩუენთა იყოს, მრავალთა ბოროტთაგან გვიხსნეს ჩუენ და განმზადებულნი მივემთხვინეთ მას, რაჲთა უჭირველად განვიდეთ ამიერ და განვერნეთ საუკუნეთა მათგან სატანჯველთა და კეთილთა მათ წარუვალთა ღირს ვიქმნეთ მადლითა და კაცთმოყუარებითა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესითა, რომლისაჲ არს დიდებაჲ თანა მამით და სულით წმიდითურთ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.

წმ. იოანე ოქროპირი, "თარგმანებაჲ მათეს სახარებისაჲ",

წ. III, თ. 53; თბ. 1998.

 

 

მსგავსი წერილი:

წმ. მამები საზვერეების შესახებ

ანგელოზებისა და ეშმაკების გამოცხადება სიკვდილის ჟამს

ეპისკოპოსი პეტრე – დამოძღვრა და ნუგეშისცემა სნეულების ჟამს და სიკვდილის წინ

 

 

უკან

 

 

 

 

 

 

 

დ ა ს ა წ ყ ი ს ი

martlmadidebloba.ge - საეკლესიო საიტი - მართლმადიდებლური ბიბლიოთეკა