martlmadidebloba.ge
 
     
 
თავფურცელი
მრწამსი
განმარტება
ცხოვრება
მოღვაწეობა
ცოდვები
საცდურები
გარდაცვალება
პატერიკები
წმინდანები
ისტორია
დღესასწაულები
გალერეა
კონტაქტი
საინტერესო გამოცემები
გემი - ეკლესიის სიმბოლო
     
 

ანბანური საძიებელი

აბორტი
აზრები
ათი მცნების განმარტება
ათონის ისტორია
ამპარტავნება
ანბანი
ანბანური პატერიკი
ანგელოზები
ასტროლოგია
აღზრდა
აღსარება
ბედნიერება
ბოლო ჟამი
განკითხვა
განსაცდელი
გინება
დიალოღონი
ეკლესია
ეკლესიის ისტორია
ეკლესიური ცხოვრება
ეკუმენიზმი
ესქატოლოგია
ვერცხლისმოყვარება
ვნებები
ზიარება
თავისუფლება
თანამედროვე მაგია
თანამედროვე ცოდვები
იესოს ლოცვა
ინდუიზმი
ინკვიზიცია
ინტერნეტ-დამოკიდებულება
იოგა
იულიუსის კალენდარი
ლიმონარი
ლიტურგია
ლოცვა
მარხვა
მეგობრობა
მეზვერე და ფარისეველი
მისტიკა
მიტევება
მკითხაობა
მოდა, შემკობა
მონაზვნობა
მოძღვარი
მოძღვრობა
მოწყალება
მსხვერპლი
მცნებები
მწვალებლობა
ნათლისღების საიდუმლო
ნარკომანია
ოკულტიზმი
რეინკარნაცია
რელიგიები
როკ-მუსიკა
რწმენა
საზვერეები
საიქიოდან დაბრუნებულები
სამსჯავრო
სამღვდელოება
სარწმუნოება
საუკუნო ხვედრი
სიბრძნე
სიზმარი
სიკეთე
სიკვდილი
სიმდაბლე
სინანული
სინდისი
სინკრეტიზმი
სიყვარული
სიცრუე
სიძვის ცოდვა
სნეულება
სულიერი ომი
ტელევიზორი
ტერმინები
უბიწოება
„უცხოპლანეტელები“
ფერეიდანში გადასახლება
ქრისტიანები
ღვთის შიში
ღვინო
ყრმების განსაცდელები
შური
ჩვევები
ცეცხლი
ცოდვა
ცოდვები
ცოდვის ხედვა
წერილი ათონიდან
ხათხა-იოგა
ხიბლი
ხუცური
ჯოჯოხეთური ექსპერიმენტი
 
წმ. აბო თბილელი
წმ. არსენ კაბადოკიელი
წმ. კოლაელი ყრმები
წმ მარკოზ ეფესელი
წმ. მაქსიმე აღმსარებელი
წმ ნექტარიოს ეგინელი
წმ. ნინო
წმ. სვინკლიტიკია
 
ხარება
ბზობა
დიდი პარასკევი
აღდგომა
ამაღლება
სულთმოფენობა
ღვთისმშობლის შობა
ჯვართამაღლება
ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანება
შობა უფლისა
ნათლისღება
მიგებება
ფერისცვალება
მიძინება
პეტრე-პავლობა
იოანე ნათლისმცემელის თავისკვეთა
სვეტიცხოვლობა
გიორგობა
მთავარანგელოზთა კრება
ნიკოლოზობა
ნინოობა
 
ათონის მთა
ატენის სიონი
ბეთანია
ვარძია
იშხანი
კაბადოკია
ოშკი
საფარა
სვანური ხატები
ყინწვისი
შიომღვიმე
ხანძთა
ხახული
 

 

 

კანდელი

 

 

ეკლესიური ცხოვრებისა და საეკლესიო წესებისათვის

თავი 6

მარხვა

4. რომელი მარხვებია დაწესებული წლის განმავლობაში?

წლის განმავლობაში დაწესებულია შემდეგი მარხვები: დიდი მარხვა (შენდობის კვირიაკიდან (კვირიაკე – კვირა დღე) აღდგომამდე), შობის მარხვა (28 ნოემბრიდან (ახ.სტ.) შობამდე), პეტრე-პავლობის მარხვა (ყოველთა წმიდათა კვირიაკიდან პეტრე-პავლობამდე), მიძინების მარხვა (14 აგვისტოდან (ახ.სტ.) მიძინებამდე), ოთხშაბათ-პარასკევის მარხვა (მთელი წლის განმავლობაში, როცა არ ემთხვევა შობა, ნათლისღება და მსგეფსი), წმ. იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის დღე (11 სექტემბერი ახ.სტ.), ჯვართამაღლება (27 სექტემბერი ახ.სტ.) და ნათლისღების წინა დღე. ყველიერი მართალია მარხვაა ხორცით, მაგრამ ხსნილია ოთხშაბათ-პარასკევს ყველანაირი საკვებით, ხორცის გარდა, ამიტომ მარხვად არ იწოდება (იხ. „მცირე სჯულისკანონი“, კან. 16). მარხვის სიმკაცრე დამოკიდებულია მმარხველის სულიერ სიმტკიცეზე, ხორციელ შესაძლებლობებზე და ცხოვრების პირობებზე (სამსახური, ოჯახი, მოგზაურობა). ზოგადად ყველაზე მკაცრი მარხვებია – დიდი ანუ აღდგომის წინა მარხვა, ოთხშაბათ-პარასკევი და მიძინების მარხვა. ამ მარხვებში ტიპიკონით თევზეულის მიღება დაშვებულია მხოლოდ დიდ დღესასწაულებში (დიდ მარხვაში ხარებას, ლაზარეს შაბათს (ხსნილია ხიზილალით) და ბზობას; მიძინების მარხვაში – ფერისცვალების დღესასწაულზე; ოთხშაბათ-პარასკევს – თუ დაემთხვა დიდი დღესასწაული ან მსგეფსი). წმ. იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის დღესასწაულზე, ჯვართამაღლებას და ნათლისღების წინა დღეს დასაშვებია ზეთიანი საკვების მიღება, თევზი არაა დაშვებული. მარხვის შემსუბუქება ან გამკაცრება დამოკიდებულია ეპისკოპოსის ან მოძღვრის ლოცვა-კურთხევაზე. მარხვის წესებს შორის არსებობს გარკვეული განსხვავებები სხვადასხვა ტიპიკონებს შორის, ასევე იცვლებოდა მარხვის წესი საუკუნეების განმავლობაში. როდესაც საღვთისმსახურო წიგნებში მითითებულია, რომ დიდ მარხვაში შაბათ-კვირას არ უნდა ვიმარხულოთო, ეს ნიშნავს შემდეგს: ძველად ქრისტიანები დიდ მარხვაში მეცხრე ჟამამდე (დაახლ. ჩვენი დღის 3 საათი) არ ჭამდნენ საჭმელს და შემდეგ მხოლოდ უზეთო საკვებს იღებდნენ. შაბათ-კვირას დაშვებული იყო წირვის შემდეგ სამარხვო საკვების მიღება ზეთით და ღვინით; ამის გამო, (რადგან მარხვა შემსუბუქებული იყო), ასე იწოდებოდა, რომ შაბათ-კვირას არ მარხულობდნენ. წმ. ექვთიმე ათონელის მიერ შედგენილ „მცირე სჯულისკანონში“ ვკითხულობთ: „ხოლო თქუენ, მორწმუნენო, ხუთთა მათ დღეთა შვიდეულისათა ხელ-გეწიფების მარხვად და უმეტესად ოთხშაბათსა და პარასკევსა, რამეთუ ოთხშაბათსა უფლისათვის ბოროტი იგი განზრახვაჲ იქმნა ჰურიათაჲ და პარასკევსა ჯუარს ეცუა უფალი, ამისთვის განწესებულ არს ორთა მათ დღეთა მარხვაჲ. ხოლო შაბათსა ნუ იმარხავთ, რამეთუ დღე არს დაბადებისა ხსენებაჲ, და კვირიაკესა ყოველსა დღესასწაულობდით, რამეთუ დღე არს ქრისტეს აღდგომისაჲ. ერთსა ხოლო შაბათსა ჯერ-არს მარხვაჲ, დაფლვისა მის უფლისა (ანუ დიდ შაბათს). (კან. 18).[1]

 

[1] „მცირე სჯულისკანონი“, თბილისი, 1972.

 

შემდეგი

სარჩევი

 

 

 

 

 

 

 

 

დ ა ს ა წ ყ ი ს ი

martlmadidebloba.ge - საეკლესიო საიტი - მართლმადიდებლური ბიბლიოთეკა