martlmadidebloba.ge
 
     
 
თავფურცელი
მრწამსი
განმარტება
ცხოვრება
მოღვაწეობა
ცოდვები
საცდურები
გარდაცვალება
პატერიკები
წმინდანები
ისტორია
დღესასწაულები
გალერეა
კონტაქტი
 
გემი - ეკლესიის სიმბოლო
     
 

ანბანური საძიებელი

აბორტი
აზრები
ათი მცნების განმარტება
ათონის ისტორია
ამპარტავნება
ანბანი
ანბანური პატერიკი
ანგელოზები
ასტროლოგია
აღზრდა
აღსარება
ბედნიერება
ბოლო ჟამი
განკითხვა
განსაცდელი
გინება
დიალოღონი
ეკლესია
ეკლესიის ისტორია
ეკლესიური ცხოვრება
ეკუმენიზმი
ესქატოლოგია
ვერცხლისმოყვარება
ვნებები
ზიარება
თავისუფლება
თანამედროვე მაგია
თანამედროვე ცოდვები
იესოს ლოცვა
ინდუიზმი
ინკვიზიცია
ინტერნეტ-დამოკიდებულება
იოგა
იულიუსის კალენდარი
ლიმონარი
ლიტურგია
ლოცვა
მარხვა
მეგობრობა
მეზვერე და ფარისეველი
მისტიკა
მიტევება
მკითხაობა
მოდა, შემკობა
მონაზვნობა
მოძღვარი
მოძღვრობა
მოწყალება
მსხვერპლი
მცნებები
მწვალებლობა
ნათლისღების საიდუმლო
ნარკომანია
ოკულტიზმი
რეინკარნაცია
რელიგიები
როკ-მუსიკა
რწმენა
საზვერეები
საიქიოდან დაბრუნებულები
სამსჯავრო
სამღვდელოება
სარწმუნოება
საუკუნო ხვედრი
სიბრძნე
სიზმარი
სიკეთე
სიკვდილი
სიმდაბლე
სინანული
სინდისი
სინკრეტიზმი
სიყვარული
სიცრუე
სიძვის ცოდვა
სნეულება
სულიერი ომი
ტელევიზორი
ტერმინები
უბიწოება
„უცხოპლანეტელები“
ფერეიდანში გადასახლება
ქრისტიანები
ღვთის შიში
ღვინო
ყრმების განსაცდელები
შური
ჩვევები
ცეცხლი
ცოდვა
ცოდვები
ცოდვის ხედვა
წერილი ათონიდან
ხათხა-იოგა
ხიბლი
ხუცური
ჯოჯოხეთური ექსპერიმენტი
 
წმ. აბო თბილელი
წმ. არსენ კაბადოკიელი
წმ. კოლაელი ყრმები
წმ მარკოზ ეფესელი
წმ. მაქსიმე აღმსარებელი
წმ ნექტარიოს ეგინელი
წმ. ნინო
წმ. სვინკლიტიკია
 
ხარება
ბზობა
დიდი პარასკევი
აღდგომა
ამაღლება
სულთმოფენობა
ღვთისმშობლის შობა
ჯვართამაღლება
ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანება
შობა უფლისა
ნათლისღება
მიგებება
ფერისცვალება
მიძინება
პეტრე-პავლობა
იოანე ნათლისმცემელის თავისკვეთა
სვეტიცხოვლობა
გიორგობა
მთავარანგელოზთა კრება
ნიკოლოზობა
ნინოობა
 
ათონის მთა
ატენის სიონი
ბეთანია
ვარძია
იშხანი
კაბადოკია
ოშკი
საფარა
სვანური ხატები
ყინწვისი
შიომღვიმე
ხანძთა
ხახული
 

 

 

კანდელი

 

 

 

ხსენება წმ. გრიგოლ დიდისა, დიოლოღოსისა, რომის პაპისა

12 მარტი ძვ.სტ./25 მარტი ახ.სტ.

 

წმ. გრიგოლ დიოლოღოსი
ტროპარი

რომელმან ღმრთისა მიერ ზეგარდამო საღმრთოჲ მადლი მოიღე, დიდებულო გრიგოლი, და მის-ძლით განძლიერდი და სახარებისაებრ სლვაჲ თავს-იდევ, ვინაჲცა ქრისტესგან შესაძინელი მას შინა ჰპოვე, ყოვლად ნეტარო, რომელსაცა ევედრე, რაჲთა აცხოვნნეს სულნი ჩუენნი.

კონდაკი

წინაჲსწარ მთავრობად გამოსჩნდი, მწყემსმთავრად, განმაწესებელ ქრისტეს სამწყსოჲსა, მამაო გრიგოლი, და შეზღუდე მოძღურებითა ზეციერითა, და მსგავსად მმარხველთა გამოაჩინენ მიერითგან და სახითა ასწავე სამწყსოსა ქრისტესსა მცნებანი მისნი, აწ მათთანა იხარებ და იშუებ ზეცათა შინა.

 

მოვედით და ვიქმოდით საიდუმლოსა მას ვენახსა შინა სინანულისა ნაყოფთა, რამეთუ რომელნიცა მუშაკობენ ამას შინა, არათუ სმისა და ჭამისათვის მუშაკობენ, არამედ ცრემლთა და მარხვისა და ლოცვისა, და სათნოებათა ტკბილსა ნაყოფსა გამოსცემენ, რომელთაცა შრომასა მაცხოვარი ქრისტე შეიწირავს, და მისცემს დრაჰკანსა, ცოდვისა პატიჟთა დამხსნელსა სულთასა, ღმრთივბრწყინვალესა, მხოლო მრავალმოწყალე.

მარხვანი

 

ტევზი

როდესაც დიდ მოღვაწეთა საქმეებზე მოგითხრობ, მუდამ ფუნდის ეპისკოპოს ანდრიას მიმართ გამოვლენილი ღმრთის სახიერება მაგონდება. ამით ჩემს მკითხველებს, ვინც სხეულს თავშეკავებით წვრთნის, განსაკუთრებით ვურჩევდი არ გაკადნიერდნენ დედაკაცის სიახლოვეს ცხოვრებით, რადგან საშიშია, სულიერი დაცემა არ მოხდეს იმის გამო, რომ დედაკაცის სიახლოვისას ცოდვიანი გულისთქმა აღიძვრება. გიამბობ უტყუარ ამბავს, რომლის მოწმეც იმ ქვეყნის თითქმის ყოველი მცხოვრებია. ღმრთისმოსავი ანდრიას ცხოვრება მრავალი სათნოებით იყო აღსავსე. ის უბიწო ცხოვრებას მკაცრად იცავდა. როდესაც ეპისკოპოსი გახდა, არ უნდოდა მზრუნველობა მოეკლო ერთი ენკრატისისთვის (მონაზონი დედაკაცი), რომელიც უწინ მასთან ერთად ცხოვრობდა და მტკიცედ დარწმუნებულმა, რომ ისიც მასავით სიწმინდეს იცავდა, ნება დართო მასთან დარჩენილიყო. ადამიანთა უძველესმა მტერმა (ეშმაკმა) მოისურვა ესარგებლა ამით, რათა ანდრიას სულში საცდურის შესაღწევად შესასვლელი გაეღო. ეპისკოპოსის გონებას მუდმივად წარმოუდგენდა ამ დედაკაცის სახეს და არაწმიდა გულისთქმები მას სარეცელზეც არ ტოვებდა.

ერთხელ ერთმა იუდეველმა, რომელიც რომში მიემგზავრებოდა, აპიაში გაიარა. როდესაც ფუნდის მთებს მიაღწია, უკვე საღამოვდებოდა და თავშესაფარი რომ ვერსად ნახა, თავი აპოლონის სამსხვერპლოს შეაფარა. ეშმაკთა სამყოფელმა შიში მოჰგვარა და პირჯვარი გამოისახა, თუმცა ჯვრის ძალა სრულებით არ სწამდა. შუა ღამით, როდესაც ღამის სიჩუმე შიშს ჰგვრიდა და არ ეძინა, უეცრად დაინახა, რომ სამსხვერპლოსთან უამრავი ბოროტი სული მოვიდა, რომლებიც თავიანთ მბრძანებელს ამალასავით მოჰყვებოდნენ. ის, ვინც მათ შორის მთავარს ჰგავდა, სამსხვერპლოს შუაში დაჯდა და ყოველ თანმხლებს ეკითხებოდა, თუ რას საქმიანობდა. მას აინტერესებდა, მათგან თითოეულმა რამდენი ბოროტება ჩაიდინა. ყოველი გამოკითხული ბოროტი სული ჰყვებოდა, კეთილისმოქმედ ადამიანებს რითი აცდუნებდა. შემდეგ მის წინაშე ის წარდგა, ვინც ეპისკოპოს ანდრიას მონაზონი დედაკაცის სახის წარმოდგენით ხორციელ ბრძოლას აღუძრავდა. მათი მთავარი ამ ცნობას ხარბად ისმენდა და ყოველი წვრილმანი მნიშვნელოვნად მიაჩნდა, რადგანაც ბოროტი სული წარმწყმედელი დაცემისაკენ წმიდა კაცს მისდრეკდა. ამავე დროს სულმა აღიარა, რომ ჯერჯერობით არაფერი გამოუვიდა, გარდა იმისა, რომ გუშინ საღამოს ეპისკოპოსი აღძრა, მონაზონს ვნებიანად შეხებოდა. მაშინ ბოროტმა სულმა, კაცთა მოდგმის უძველესმა მტერმა, მას დარწმუნება დაუწყო, დაწყებული საქმე დაესრულებინა და პირველობის პალმის რტოს დაჰპირდა. იქ მყოფმა იუდეველმა ეს ყოველივე ცხადად ნახა, მაგრამ შიშის ზარი მაშინ დაეცა, როდესაც მთავარმა ბრძანა გაეგოთ, ვინ გაბედა მათ სამსხვერპლოში გაეთია ღამე. ბოროტი სულები იუდეველს მიუახლოვდნენ, კარგად დააკვირდნენ და ნახეს, რომ ის ჯვრის ნიშით იყო გარეშემოზღუდული და შეშინებულებმა შესძახეს: "ჰოი, ეს ცარიელი, დაბეჭდილი ჭურჭელია!" ამ სიტყვების შემდეგ ბოროტ სულთა სიმრავლე გაქრა. იუდეველი მყისვე ადგა და ეპისკოპოსთან გაეშურა. ის ამ დროს ტაძარში იყო. იუდეველმა მღვდელმთავარი გვერდზე გაიხმო და დაეკითხა, განსაკუთრებით რომელი ბრძოლა აწუხებდა. ეპისკოპოსს თქმა ერიდებოდა. მაშინ იუდეველმა უთხრა, რომ ის ენკრატისის მიმართ არაწმიდა სიყვარულით იტანჯებოდა, მაგრამ ეპისკოპოსი მაინც არ გამოტყდა. ამის შემდეგ იუდეველმა უთხრა: "რატომ არ აღიარებ იმას, რის შესახებაც გეკითხები? გუშინ იმგვარი ბრძოლა არ გქონდა, რომ გაკადნიერდი და ენკრატისს ვნებიანად შეეხე?" ამ სიტყვებით მხილებულმა ეპისკოპოსმა მდაბლად აღიარა ყოველივე, რასაც აქამდე ჯიუტად უარყოფდა. იუდეველს სურდა მისი სიწმინდე დაცემისაგან ეხსნა და მოუთხრო, როგორ შეიტყო ამის შესახებ ბოროტ სულთა კრებაზე. მაშინ ეპისკოპოსი სინანულითა და ლოცვით მიწაზე დაემხო და თავისი საცხოვრებლიდან არა მარტო ის ენკრატისი განიშორა, არამედ – სხვა მორჩილი დედაკაცებიც. აპოლონის სამსხვერპლოს ადგილას მან წმიდა მოციქულ ანდრიას ტაძარი ააგო და ხორციელი ბრძოლისაგან სრულიად გათავისუფლდა. ხოლო იუდეველი, რომელმაც ამხილა და თავისი ხილვით იხსნა, მარადიული ხსნის გზაზე დააყენა, ნათლისღების წყალში განბანა და წმიდა საიდუმლოთა მეოხებით წმიდა ეკლესიის წიაღში მიიღო. ამგვარად, ამ ებრაელმა სხვის ხსნაზე ზრუნვით ხსნა თავისთვისაც მოიპოვა და ყოვლისშემძლე ღმერთმა მას სათნო ცხოვრებისაკენ სწორედ იმით მოუწოდა, რაც სხვისი სათნოების დაცვას ემსახურა.

წმ. გრიგოლ დიდი, „დიალოღონი“

 

პირველი მსხვერპლი, როგორც ზემოთ ვთქვი, ის სულიერი და საიდუმლო ძღვენია, რომელზედაც ამბობს პავლე: "იყვენით უკუე მობაძავ ღმრთისა, ვითარცა შვილნი საყუარელნი, და ვიდოდეთ სიყუარულით, ვითარცა-იგი ქრისტემან შემიყუარნა ჩუენ და მისცა თავი თვისი ჩუენთვის, შესაწირავად და მსხუერპლად ღმრთისა, სულად სურნელად" (ეფეს. 5,1-2). მეორე მსხვერპლი მოწამეთა მსხვერპლია. უსმინე პავლეს – ის მოწმობს ამას: "გლოცავ თქუენ, ძმანო, წარუდგინენით ხორცნი ეგე თქუენნი მსხუერპლად ცხოველად, წმიდად, სათნოდ ღმრთისა" (რომ. 12,1). ამრიგად, პირველი მსხვერპლი გამოხსნის მსხვერპლია, მეორე – მოწამეთა, მესამე – ლოცვის მსხვერპლი: "წარემართენ ლოცვაჲ ჩემი, ვითარცა საკუმეველი, შენ წინაშე, აღპყრობაჲ ხელთა ჩემთა – მსხუერპლ სამწუხროდ" (ფსალმ. 140,2). მეოთხე – ქების მსხვერპლია, იგი ქების გალობათაგან შედგება: "შეწირე ღმრთისა მსხუერპლი ქებისა" (ფსალმ. 49,14). მეხუთე – სიმართლის მსხვერპლია: "მაშინ გთნდეს მსხუერპლი სიმართლისა" (ფსალმ. 50,21). მეექვსე – მოწყალების მსხვერპლია: მსხვერპლი "წმიდაჲ და შეუგინებელი ესე არს: მიხედვაჲ ობოლთა და ქურივთაჲ ჭირსა შინა" (იაკობ. 1,27). მეშვიდე – ღაღადების მსხვერპლია. ღაღადება სამხედრო ზახილია გამარჯვებისა... მას შემდეგ, რაც მაცხოვარმა ყველა თავის მტერზე გაიმარჯვა, – "ნუ გეშინინ, რამეთუ მე მიძლევიეს სოფელსა" (იოან. 16,33), ჩვენ ვგალობთ გამარჯვების სადიდებელ ჰიმნს და ვტეხთ იმ გამარჯვების ყიჟინას, რომელსაც ჰნატრის წინასწარმეტყველი: "გარე მოვადეგ და შევწირე კარავსა მისსა მსხუერპლი ქებისა და ღაღადებისა" (ფსალმ. 26,6). მერვე მსხვერპლი ღმრთისა – შემუსრვილი სულია: "მსხუერპლი ღმრთისაჲ არს სული შემუსრვილი, გული შემუსრვილი და დამდაბლებული ღმერთმან არა შეურაცხ-ყოს" (ფსალმ. 50,19). ხედავ, როგორი მსხვერპლები გვაქვს ჩვენ? არის კიდევ განსაკუთრებული მსხვერპლი, რომელიც სახარების ქადაგებაში აღესრულება, – სამოძღვრო სიტყვა, რომელზედაც მოციქული პავლე ამბობს: "მღვდელობის მოღუაწე სახარებისა მის ღმრთისა, რაჲთა იყოს მსხუერპლი იგი წარმართთაჲ შეწირულ და განწმედილ სულითა წმიდითა" (რომ. 15,16). ...არის მსხვერპლის მეათე სახეც – ნაყოფის შეწირვის მსხვერპლი, რომელზედაც ამბობს პავლე: "აღსავსე ვარ მოღებითა ეპაფროდიტესგან თქუენ მიერ სულითა სურნელებისაჲთა, მსხუერპლითა მით შეწირულითა, სათნოჲთა ღმრთისაჲთა" (ფილიპ. 4,18). ხედავ, რომ წმინდანების მიმართ ქველმოქმედებასაც პავლე მსხვერპლად სახელსდებს?

წმ. იოანე ოქროპირი, 95-ე ფსალმუნის განმარტებიდან

 

ესეც გვეუწყა, რომ სომხეთის ქვეყანაში საკლავს დაკლავენ და დაკვლის დროს მღვდელი ლოცვას ამბობს იმ მოზვერზე ან ცხვარზე, და ის ხორცი შეაქვთ ეკლესიაში და აძლევენ მღვდლებს ნაწილს, ძველი რჯულის მსგავსად, როგორც იქმოდნენ ებრაელები. ეს წესი კათოლიკე (საყოველთაო) ეკლესიისთვის მიუღებელია. ამიტომაც განწესებით ვბრძანებთ, რომ მოისპოს იგი. ხოლო თუკი ვინმე წმინდანების ან მიცვალებულთა მოსახსენებელს გადაიხდის, ეკლესიაში მიიტანოს ზეთი, საკმეველი, სანთელი, სეფისკვერი, ზედაშე (საეკლესიო ღვინო) და მარცვალი (ხორბალი), და მარცვლის კურთხევა წარმოთქვას მღვდელმა და გაუნაწილოს შეკრებილებს სეფისკვერის განატეხი, მარცვალი, და სარღვნელი (ღვინო), და ეს საკმარისი იყოს ეკლესიაში. ხოლო თუ საკლავს დაკლავენ, საკლავზე ლოცვის წარმოთქმა არაა განწესებული, არამედ თვითონ მან, ვინც დაკლავს, მადლობა თქვას და დაკლას, გინდა ცხვარი იყოს, გინდა ძროხა, და დაკლას ეკლესიის საზღვრის გარეთ; და ის ხორცი, გინდა მოხარშული და გინდ უმი, გაუყოს გლახაკებს, ან სუფრაზე დადოს და მიწვეულნი ეკლესიის გარეთ ისტუმროს; მღვდლებს თუ მისცემს ნაწილს, სახლში გაუგზავნოს, რაც ენდომება მოსახსენებლის გადამხდელს. ხოლო ვინც ამ წესს დაარღვევს და ძველი სჯულის წესებს შეასრულებს, უზიარებლობით დაისაჯოს.

წმ. ექვთიმე მთაწმინდელი, მცირე სჯულისკანონი, კან. 82

.

როგორც თვალით ხედვა სიტყვით არ ისწავლება, რამეთუ ბუნებრივი ნიჭია იგი, ასევე არც ლოცვის მშვენიერება ისწავლება სხვისი სიტყვით... მისი მოძღვარი ღმერთია, "რომელმან ასწავის კაცთა მეცნიერებაჲ" (ფსალმ. 93,10) და "მოსცის ლოცვაჲ მლოცველსა და აკურთხნა წელიწადნი მართლისანი" (1 მეფ. 2,9). 

როგორც თოვლში ცეცხლი არ იპოვება, ასევე არც მწვალებლებთან იპოვება სიმდაბლე. ეს სათნოება წმინდა და ღვთისმოყვარე მართლმორწმუნეთა კუთვნილებაა. 

მართალი სარწმუნოების სამკვიდრებელი დაუტოვე უპირველესად შენს შვილებს, რომ არა მხოლოდ შვილნი, არამედ შვილიშვილნიც შესწირო უფალს მართლმადიდებლობით. 

ვისაც მართალი სარწმუნოება არ უპყრია და მოღვაწეობს, იმ კაცის მსგავსია, რომელიც წყალს იღებს და გახვრეტილ ჭურჭელში ასხამს. 

უფალი მრავალგზის დაფარავს ჩვენგან, თუკი რაიმე სათნოება გაგვაჩნია, რათა სიმდაბლე მოვიპოვოთ. ხოლო ჩვენი მაქებელი, უფრო კი მაცთური, ქებით თვალს აგვიხელს, და როგორც კი თვალი აგვეხილება, ჩვენი სიმდიდრე წარწყმდება და გაუჩინარდება. 

უფალმა ჩვენი დამდაბლებისთვის ისე განაგო, რომ კაცის წყლულებს სხვა უკეთ ხედავს, ვიდრე თვითონ. ამიტომაც საჭიროა ჩვენთვის, რომ საკუთარ თავს კი არ ვმოძღვრავდეთ, არამედ მწყემსის მიერ განვისწავლოთ, და როცა წყლულებათაგან განვიკურნებით, ღმერთსა და მას ვმადლობდეთ. 

ვინც სიყვარული მოიპოვა, მან საუნჯენი განაბნია; ხოლო ვინც ამბობს, ორივე მაქვსო, იგი თავს იტყუებს. 

ყოველი კაცი, რომელსაც თავის გამოჩენა უყვარს, ცუდადმზვაობარია. მისი მარხვა უფასურია, ლოცვა – უსარგებლო, რამეთუ ორივეს კაცთამიერი ქებისათვის აღასრულებს. 

მცოდველთა განკითხვას მოერიდები, თუკი ყოველთვის გეხსომება, რომ იუდა ქრისტეს მოწაფეთა რიცხვში იყო, ხოლო ავაზაკი მკვლელების რიცხვში; მაგრამ ერთ წამში მოხდა მათი საოცარი ცვლილება.

წმ. იოანე სინელი, „კიბე“

 

სარწმუნოება, ძმანო, ორნაირი არის: ერთი ცხოველი, მეორე მკვდარი. ცხოველი სარწმუნოება ის არის, რომელიც მოქმედებს კაცის გულში, დაიმორჩილებს კაცის ნებას და ხასიათსა, გაანათლებს და გააცოცხლებს მისსა გულსა და სულსა, ცოდვას მოაძულებს და კეთილს საქმეს შეაყვარებს. მკვდარი სარწმუნოება ის არის, რომელიც გულში არ მუშაობს, ვერცა ერთსა კეთილსა საქმესა ვერ შეაგონებს და ვერ აქმნევინებს; ერთი სიტყვით, საქმით არ გამოსჩნდება. ზოგიერთს ქრისტიანე კაცს რომ შეხედავ, ვერაფრით ვერ შეატყობ, აქვს თუ არა სარწმუნოება. საყდარშიც დადის, პირჯვარსაც იწერს, მაგრამ საქმე და ყოფა-ქცევა მისი არ აცხადებს მისსა სარწმუნოებასა; გული ცივი აქვს, ცოდვას არ ერიდება, ღვთის ნებაზედ არ დადის, არამედ თავის ბოროტს სურვილებს ასრულებს; ზოგიერთი მოუნათლავი თათარიც კი სჯობია მას ყოფა-ქცევით. არა ესრედ იქცევა ის კაცი, რომელს აქვს გულში ცხოველი სარწმუნოება! გული მისი არის მხურვალე ყოველს კეთილს საქმეზე; ფრთხილად გაარჩევს ცოდვასა და მადლსა და სხვა კაცშიაც რომ ნახავს რომელსამე კეთილს საქმეს, უხარია; არავის არ ატყუებს, არავის არ აჭირვებს, არამედ არის ყოველს კაცთან ლმობიერი და მოწყალე. ვევედროთ, ძმანო ღმერთსა, რომ მან გააცოცხლოს ჩვენს გულში სასოება და სარწმუნოება. ამინ.

წმ. ეპისკოპოსი გაბრიელ ქიქოძე

 

„აჰა ტარიგი ღმრთისაჲ, რომელმან აიხუნეს ცოდვანი სოფლისანი“ (იოან. 1,29), ხოლო მე და შენ ამ სოფელში ვიმყოფებით. რომელი შენი ცოდვა შეიძლება იყოს ისეთი დიდი, მძიმე და საშინელი, რომ ამ ღვთის კრავმა ვერ ჩამოგხსნას, თუკი რწმენით მიხვალ მასთან? რომელი შენი წყლულია ისე დიდი, რომ მან ვერ განკურნოს? რომელი შენი მწუხარებაა ისე ძლიერი, რომ შენ, სიმდაბლითა და რწმენით მთხოვნელს, არ მიგიტეოს მან, ვინც თავისი ჯვარმცმელებისა და მაყვედრებლებისთვის ლოცულობდა: „მამაო, მიუტევე ამათ“ (ლუკ. 23,34)? წაიკითხე სახარება: ვის მოაკლო წყალობა და კაცთმოყვარება იმან, ვინც იმისთვის მოვიდა, რომ თავისი წყალობა ყველას გამოუცხადოს? ვინ განაგდო თავისგან, ვინ უკუაგდო იმან, ვინც ყველას მოსახმობად მოვიდა? „მოვედით ჩემდა ყოველნი მაშურალნი და ტვირთმძიმენი, და მე განგისუენო თქუენ“ (მათ. 11,28). მეძავები, ავაზაკები, მეზვერეები და სხვა ცოდვილები მიდიოდნენ მასთან და იღებდნენ წყალობას, რადგან ის მოვიდა არა „წოდებად მართალთა, არამედ ცოდვილთა“ (მათ. 9,13).

წმ. მღვდელმთავარი ტიხონ ზადონელი

 

 

 

სიახლეები

 

24 თებერვალი, 2015 წ.

მოღვაწეობა: მიტროპოლიტი ათანასე ლიმესოელი – დიდი მარხვის სულიერი ბრძოლა

 

20 ნოემბერი, 2014 წ.

საცდურები: ათონის მთის წმ. კინოტის მემორანდუმი მართლმადიდებელი ეკლესიის ეკლესიათა მსოფლიო საბჭოში მონაწილეობის შესახებ

 

10 ოქტომბერი, 2014 წ.

ცხოვრება: მიტროპოლიტ ათანასე ლიმესოელის მონათხრობი ბერი პორფირი კავსოკალიველის ერთი სასწაულის შესახებ

 

24 ივლისი, 2014 წ.

მოღვაწეობა: წმ. ეფრემ ასური – სულის გაკიცხვა

 

14 ივნისი, 2014 წ.

ცხოვრება: წმ. მოციქულთასწორ კოზმა ეტოლიელის († 1779 წ.) წინასწარმეტყველებები

 

7 ივნისი, 2014 წ.

მოღვაწეობა: არქიმანდრიტი რაფაელი (კარელინი), მორჩილება – ძირი მონაზვნობისა

 

26 აპრილი, 2014 წ.

ცხოვრება: იერუსალიმში ცეცხლის გადმოსვლის სასწაულის თვითმხილველთა მოწმობები

 

9 აპრილი, 2014 წ.

პატერიკები: წმ. ეფრემ ასური – თხრობა სალოსის შესახებ

 

8 მარტი, 2014 წ.

ცხოვრება: არქიმანდრიტი ეფრემი, ათონის მთის ვატოპედის მონასტრის იღუმენი – ტელევიზიისა და სულიერი ცხოვრების შესახებ.

 

1 მარტი, 2014 წ.

მოღვაწეობა: წმ. თეოდორე ედესელი – სწავლებები

 

26 იანვარი, 2014 წ.

ცხოვრება: ეკლესიური ცხოვრებისა და საეკლესიო წესების შესახებ

 

6 იანვარი, 2014 წ.

მოღვაწეობა: წმ. მამათა სწავლებები ღვთის შიშისა და ღვთის სიყვარულის შესახებ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
martlmadidebloba.ge - საეკლესიო საიტი - მართლმადიდებლური ბიბლიოთეკა
    Georgian orthodox church calendar.